Guy van Bossche

The Collector

 

_ Opening: 07. 08. 2015 at 3.00 pm

Opening with the presence of the artist.
You are welcome!

_ Exhibition: 08. 08 - 30. 09. 2015

Guy Van Bossche, exhibition at Mulier Mulier Gallery



_ Text by Koen Sels

Guy Van Bossche – The collector

‘Natuurlijk, de schilder is een slager, maar hij betreedt de slagerij alsof het een kerk is en het vlees de gekruisigde’. Dat schrijft Gilles Deleuze in zijn boek Francis Bacon: logica van de gewaarwording. Het citaat deed me meteen denken aan het werk van Guy Van Bossche. Al sinds de jaren tachtig grijpt hij – in het spoor van onder meer Bacon, maar ook van Kitaj en de vroege Hockney – de traditie van de figuratie aan om een dissectie uit te voeren op het beeld en hoe dat vandaag functioneert. Het resultaat is echter geen horror van onttakelde lichamen; Van Bossche ensceneert veeleer het fundamentele ongemak dat altijd verbonden is met kijken en bekeken worden. Zijn werk staat in het teken van de onmogelijke vraag hoe iets ‘juist’ afgebeeld kan worden en, in het verlengde daarvan, hoe we zelf afgebeeld willen worden.

Door de doorgedreven picturale blik openbaart zich bij Van Bossche een nogal onreligieus mysterie: een tactiele, sensitieve gewaarwording die balanceert op de rand van de abstractie, misschien zelfs neigt naar het delirium. Van Bossches werk is veelal gebaseerd op fotografische beelden, maar de schilder gebruikt die niet als bewijs van een bepaalde werkelijkheid. Het laat hem veeleer toe met een onthecht formeel oog te kijken, wat zowel tot ontmaskering als bevrijding leidt. Van Bossches werk is nooit een representatie van een realiteit, maar wel een schilderkundige interpretatie van het beeld dat die realiteit vormgeeft. Kaders, monochrome vlakken, woorden, lijnen die het beeld zowel openbreken als vervlakken: het zijn sporen van de beslissingen van de schilder, die de toeschouwer steeds weer terugtrekken naar het niveau van het beeld.

In ‘The collector’ toont Van Bossche een reeks werken die op het eerste gezicht licht en efemeer lijken maar bij een nauwkeurige blik gespannen staan van het onbehagen. Elk van de schilderijen begeeft zich op een punt waar (betekenis)structuren verdampen en beelden heel erg fysiek door de ogen binnendringen. Dat maakt Van Bossche tot een materialist, maar niet zoals bv. bankiers of (sommige) verzamelaars dat zijn. Via een aftastende blik die de waarneming van objecten vertaalt in de materie van verf, openbaart de wereld zich als een compositie van lichtgevende stoffen. Door de act van het schilderen wordt ook pijnlijk duidelijk hoezeer de materie steeds weer omkleed wordt: met status, idealen, verlangens, identiteiten… De wereld van Van Bossche is een schouwtoneel-van-de-blik, een catwalk, podium of projectiescherm waarop we onszelf tevergeefs in een vorm trachten te plooien.

Vaak is de menselijke figuur afwezig in dat decor, waardoor het een bedreigende leegte uitstraalt. Zo toont ‘Collector’s collections’ ons een opvallend symmetrische ruimte met kubussen (wellicht in kisten verpakte kunstwerken). Het werk van de kunstenaar is hier van alle luister ontdaan, maar het schilderij zelf heeft wel een andere, moeilijk in woorden uit te drukken zeggingskracht. ‘Cinema’ laat veelzeggend alleen de lege plek zien van waaruit gekeken wordt (maar wat voor film wordt er getoond, vraag je jezelf onwillekeurig af). Een enkele keer wordt er wel een figuur afgebeeld, en dan nog wel frontaal voor het al dan niet goedkeurende oog van de kijker. Dat is bv. het geval in ‘Boy with doll’, een bijna schandalig portret van een zwarte, oogloze jongen met kadaverachtige pop. De figuur lijkt te zweven in een onwerkelijk, baconiaans decor dat uit slechts enkele lijnen bestaat, even vrij als hij gevangen is in het beeld. De iconografie speelt hier duidelijk mee, net als in ‘Summertime’, waarin de jongensachtige idylle kraakt bij de gedachte aan Géricaults apocalyptische ‘Le Radeau de la Méduse’.

Maar dreiging is niet het enige wat deze werken uitstralen. In min of meerdere mate voel je ook altijd een lachachtige grimas om zoveel onoplosbare awkwardness. Het gaat Van Bossche immers om de kwaliteit van het ongemak, wat zich niet alleen uit in tragikomedie, satire en slapstick, maar ook in een sardonisch en visceraal plezier bij het maken van het beeld. Hoe onbehaaglijk zijn werk soms ook is, het blijft ook steeds ‘esthetisch’ – tenminste als dat betekent dat het je verleidt om als een schilder open te staan voor het amorele genot van compositie, kleur, penseelvoering.



_ Press
  • A Knokke, l'excellence de l'art contemporrain estival

  • by Claude Lorent
  • La Libre Belgique
  • 11. 08. 2015

Read the article (jpg)


  • L'incertitude de la figuration
  • by Claude Lorent
  • La Libre Belgique, supplément N° 284
  • 04 - 10. 09. 2015

Download the pdf (page7)(1.9 Mo)


  • Guy Van Bossche in Mulier Mulier Gallery
    'Ik zoek de kortsluiting'
  • by marc Ruyters
  • H ART, #145, page 29
  • 10. 09. 2015

Download the jpg
Download the pdf